De Jas van Jos(ien) - Een weg van Levenskunst

De jas van Jos (15 van 48)

Een geschiedenis van verlies 

In 2014 werd ik moeder. De liefste dochter, het mooiste geschenk dat ik ooit kreeg. Ik maakte ook vijf miskramen mee, een voor en vier na de geboorte van mijn dochter. In 2016 werd ik voor de 7e keer zwanger, van een zoon. Het leek goed te gaan dit keer, maar met 20 weken bleek dat hij zo ernstig meervoudig gehandicapt ter wereld zou komen, het misschien wel niet zou redden, dat mijn partner en ik uit liefde voor hem en onze dochter niets anders konden dan het afbreken van de zwangerschap. Het was alsof ik alle vaste grond onder mijn voeten verloor, mijn laatste kans ontnomen werd, mijn strohalm afgepakt. En het was mijn grootste wens! Ik was zo boos op mijn lichaam, zo wantrouwend naar het leven! Ik gaf mezelf de schuld.

Het is de meest traumatische ervaring uit mijn leven, deze keuze maken die tegen al mijn verlangens en moedergevoelens inging. Alles in mij schreeuwde om het kind van wie ik al zoveel hield. Alles in mij voelde verscheurd toen ik een uitvaart regelde terwijl hij (met de dag harder) trappelend in mijn buik zat. Ik verloor hem, na een bevalling van meer dan 24 uur, toen ik bijna 24 weken zwanger was. Een prachtig jongetje van 30 cm met alles erop en eraan. Ik voelde zoveel liefde voor dit kind dat ik nooit zou kunnen leren kennen. Een stuk van mijn hart brak af, heb ik aan hem gegeven. Ik dacht dat het nooit meer goed zou komen. Nu weet ik dat mijn hart weliswaar wat rafelig ziet, maar groter is dan ooit met plaats voor de rouwende moeder in mij.

Verlies van ongeboren leven is ingewikkeld, omdat het afscheid betekent van dat wat je zo graag had willen leren kennen, maar wat niet de kans kreeg. Het gaat niet alleen om rouwen om het verlies van je kind of zwangerschap. Secundair verlies is de hele rij dominostenen die tegelijkertijd ook omvalt. Dit is een complex rouw- en verwerkingsproces. 

Kanker

Exact een jaar later in juli 2017, na meerdere niet gelukte IVF/PGD (embryoselectie) pogingen, kreeg ik ernstige bloedingen. Ik weet nog precies waar ik was. In de Efteling met mijn gezin en schoonfamilie. Eerder die dag had mijn vriend uit Antwerpen me gevraagd of ik ‘meter’ wilde worden van zijn pasgeboren zoon. Ik verloor ineens heel veel bloed en spoedde me naar de dichtstbijzijnde w.c. Mijn dochter van toen drieëneenhalf ging in de wandelwagen mee naar binnen, ik kon haar natuurlijk niet buiten laten staan. Ik hoor het haar nog zeggen: “Mama, wat zijn dat voor bloedplasjes?” 

Na spoedonderzoek in het UMC Utrecht bleek dit Baarmoederhalskanker te zijn. Stadium IIIB. Het beetje vaste grond onder mijn voeten dat ik het afgelopen jaar had opgebouwd, in een ruk weggevaagd. Mijn leven bestond ineens uit bestraling, brachytherapie en chemokuren. Eierstokken kapot bestraald, onvruchtbaar. Ik kwam acuut in de overgang. Mijn lichaam, mijn geest, mijn leven voorgoed veranderd. Ik wist niet eens of ik wel in leven zou blijven. Het idee mijn dochter te verliezen, ineens te doorzien en te voelen dat ik nooit voluit had geleefd, mezelf niet had liefgehad (zacht uitgedrukt) bezorgde me intense paniek. Alsof ik geen fundament meer had. Het besef dat er nog maar weinig over was van het meisje dat ik ooit was, creatief, expressief, met een groot geloof in een magische wereld vol elfen en kabouters, een sterke eigen wil en het hart op de tong, bezorgde me veel verdriet. Wat nou als dit het was?!

Zielsverlangen

Tegelijkertijd brak er iets open in mij. Een verlangen naar rust en liefde voor mezelf. Een verlangen naar authentiek en autonoom leven waarin ik voluit zou mogen gaan i.p.v. mezelf klein houden uit angst of leven naar zogenaamde verwachtingen. Mijn oude jas was definitief te klein. Een existentiële Angst en een Zielsverlangen werden tegelijkertijd wakker. Een vreemd soort Niemandsland wat ik nu zie als mijn moment van (spiritueel) ontwaken. Een verlangen naar en het mezelf oprecht gunnen van een moeitelozer leven met een liefdevolle relatie met mezelf. Dat verlangen was zo sterk dat er voor mij een reeks ’toevalligheden’ plaatsvond. Nu weet ik dat het mijn innerlijke stem was die sprak.

In deze periode kwam (Centrum) Zijnsoriëntatie in mijn leven en ik voelde in elke vezel: dit klopt. Een compleet intuïtief ingegeven keuze, met zeer grote gevolgen. Namelijk de grootste weerstand ooit voelen, toch dwars door de pijn gaan. Rouw en rauw. En vooral: rust, vrede en ruimte vinden van binnen. In mijn lichaam zijn. Dat lichaam dat mij zo in de steek had gelaten, voelde ineens veilig! De vriendschap waar ik al mijn leven lang naar zocht, vond ik in vertrouwen in mijn lichaam en in contact met wie ik in essentie ben. Dat is rijk en mooi! Ook moeilijk, maar door deze weg te gaan, ‘wist’ ik ineens dat pijn, verlies, verandering, weerstand geen vijanden zijn, maar ingangen tot groei. Het grootste verlies kan de ervaring van een groot geschenk blijken te zijn: contact met wie je werkelijk bent. 

Wat je hebt, verlies je, wat je bént, kun je niet verliezen

Pijn, (levensbedreigende) ziekte, verlies, afscheid en rouw horen bij het leven.  Dat is de cyclus van het leven, ieder mens krijgt ermee te maken. Maar ieder verlies betekent ook: een transitie naar een nieuw begin. Mijn Visie is: Als je werkelijk je verlies leert lijden, je pijn onder ogen ziet en doorvoelt, dan bevrijdt dat je. Verlies is altijd een begin van groei en transformatie, als alles wat er is er mag zijn. Wat je hebt, verlies je, wat je bént, kun je niet verliezen. Voorbij de chaos is rust. Voorbij de haat is liefde. Voorbij de pijn is oneindige ruimte. Er is een plek die er altijd is en waarvan ik nu weet dat die dichterbij is dan al het andere. Als je zoekt, dan zoek je altijd naar jezelf. Als je pijn hebt, dan moet je (leren) luisteren. De enige die jou echt kan helpen, dat ben je Zelf (met wat begeleiding op zijn tijd). Dat weet ik nu.

Hoe een groot verlies een geschenk kon zijn

Ik ben een gevoelsmens, een gevoelig mens. Door mijn sensitiviteit heb ik mijn werk als pedagoog jarenlang goed en met liefde kunnen doen. Maar door niet werkelijk in contact te staan met mijn gevoelens, ben ik meerdere keren ernstig vastgelopen. Depressies en angstklachten speelden herhaaldelijk een rol in mijn leven. Ik kan intens genieten, enthousiasme voelen, waarbij alle haren op mijn lijf overeind gaan staan. Er is echter ook een keerzijde. Intense gevoelens maken het leven mooi en rijk, maar soms ook heel ingewikkeld. Als pieken hoog zijn, voelen de dalen extra diep.  

De Jas van Jos staat voor mijn te krappe jas waaronder ik mijn lichaam niet voelde. Mijn jas die voelde als een tweede huid, maar me ervan weerhield werkelijk voluit te leven. Mijn jas met talloze zakken waarin alle moeilijke dingen werden weggestopt. Zodat ik maar niet hoefde aan te kijken dat ik leefde vanuit angst. Angst voor niet goed genoeg, angst om mensen te verliezen. Ik hield mezelf klein, sprak me vaak niet uit, deed werk dat al lang niet meer bij me paste, luisterde niet naar mijn lijf. Ik leefde vanuit een overvol hoofd. Het woord “moeten” speelde een hoofdrol in mijn leven, steeds maar doorgaan. Het is ook een kracht, opstaan en doorgaan, maar de andere kant van deze medaille is het contact met jezelf verliezen. Ik geloof zeker niet dat ik pijn over mezelf heb afgeroepen, begrijp me niet verkeerd. Waar ik wel van overtuigd ben, is dat mijn ziel me met steeds sterker wordende signalen riep. En dat ik wat te doen heb met mijn geschiedenis van verlies en ‘pijn in mijn buik’, de bron van levensenergie, de kern van het vrouw-zijn. 

Een liefdevolle, warme jas

Ik zei het al als klein meisje toen ik verpleegster wilde worden: ‘Ik wil mensen helpen’. Dus nu geef ik mijn levenslessen door en mag ik hopelijk in jouw leven van betekenis zijn. Dat maakt dankbaar. DeJasvanJos staat nu voor wie ik ben als coach en begeleider. De liefdevolle, warme jas die ik jou kan bieden. Een veilige plek waar jij dichter bij jezelf kunt komen, vanuit je hart en je buik. Vanuit je basis.

Het is mijn Missie om bij te dragen aan een bewustere wereld waarin vrouwen (en mannen) zoals jij vanuit een groeiend (Lichaams)Bewustzijn en met meer (Lichaams)Vertrouwen, Rust en (Zelf)Liefde zichzelf en in de wereld kunnen zijn. Het is een mooie reis, maar ook pittig en eenzaam soms. Een fijne coach als metgezel, die een stukje meeloopt op je pad kan erg fijn en helpend zijn. Iemand die jouw reis erkent, herkent als een beschikbare bron en een veilige jas. Als je een stevige basis in jezelf vindt, kun je aarden, wortel schieten en uitgroeien op een natuurlijke en authentieke manier. Dat is bloei.

Bel mij voor een gratis oriënterend gesprek. NEEM CONTACT OP

Menu